ImpliZiet
praktijk voor integrale zorg

De weg van gezondheid naar ziekte en weer terug

In het natuurgeneeskundig denken neemt de homotoxicose leer een belangrijke plaats in. Homo- toxicose wil zoveel zeggen als de vergiftiging (toxicose) van de mens (homo). Vanuit die naam beschrijft het dan de weg van ziekte.

Een andere naam voor homotoxicose leer is ‘het Reckeweg systeem’, genoemd naar Dr. Med/ Hans-Heinrich Reckeweg, die het verloop van processen in het lichaam heeft beschreven. Binnen dit systeem is zowel de weg van gezondheid naar ziekte te volgen als de weg van ziekte terug naar gezondheid.

De mens bestaat voor het tweederde (70%) uit ‘water’; beter gezegd: vocht. Elke cel in ons lichaam bestaat niet alleen uit vocht, maar wordt ook door dat vocht omgeven. De cellen worden gevoed vanuit deze vloeistof en geven hun afvalstoffen er weer aan af. Het functioneren van de cellen, van groepen cellen, van orgaansystemen en dus uiteindelijk van het lichaam, is afhankelijk (van de kwaliteit) van deze vloeistof en wordt ook wel het terrein genoemd.

De kwaliteit van het terrein bepaalt of het wel of niet ontvankelijk is voor binnendringers als bacteriën, virussen, schimmels en/of parasieten.

De vloeistoffen van het lichaam kunnen vervuild zijn door afvalstoffen of zelfs door gifstoffen. Of een stof giftig is hangt af van de hoeveelheid (de concentratie) die zich daarvan in het lichaam bevindt, waar deze zich bevindt en of het lichaam er (nog) mee om kan gaan. Hoe meer afvalstoffen er zijn, hoe groter de kans is op ziekte. Als het lichaam de afvalstoffen niet (voldoende) kan afvoeren, slibt het weefsel dicht.
De cellen gaan dan minder goed functioneren omdat voedingsstoffen de cel niet meer kunnen bereiken en afvalstoffen niet meer kunnen worden afgevoerd.

In een land, stad of dorp gebeurt precies hetzelfde als in het lichaam. Overal wordt gewerkt en is er sprake van afval, van vuilnis. Iedere stad, iedere wijk heeft zo z’n eigen ‘reinigings- dienst’ die er voor zorgt dat het vuil wordt opgehaald, afgevoerd en ook weer verwerkt wordt.

Zolang er maar weinig vuilniszakken langs de straten staan, kunnen de vuilniswagens die makkelijk meenemen en afvoeren. Maar als er onverhoopt meer vuil komt, kan dat problemen op gaan leveren. De vuilniswagens kunnen niet meer meenemen dan er in kan en het vuilverwerkingsbedrijf heeft ook maar een beperkte capaciteit. Er kan dus stagnatie op treden. Dan blijft er overal van alles liggen, met alle consequenties van dien.

In het vergiftigingsproces van het lichaam zijn volgens de Reckeweg indeling zes opeenvolgende fasen te onderscheiden.

1. Uitscheidingsfase. Fase 1 beschrijft een lichaam dat harmonisch (normaal) werkt; er is een balans (homeostase) tussen wat het lichaam in komt en wat er uit gaat. De lichaamsvloeistoffen worden op de geëigende manier uitgescheiden door de nieren (urine), via de huid (transpiratie), door de darmen (ontlasting), de longen (koolzuur) en de baarmoeder (menstruatievocht). Ook traanvocht, oorsmeer, speeksel, snot en vaginale afscheiding vallen onder de normale lichaamsvloeistoffen huishouding.

2. Reactie fase
.
Lukt het niet om de gifstoffen op de gewone manier kwijt te raken, dan moet het lichaam harder werken, dan gaat het in de versnelling. Een ‘gewone’ verkoudheid is al een reactie, vaak op ‘slecht’ voedsel! Een heftigere reactie is een ‘ontsteking’; dat is een sterkere reactie van ons organisme om afvalstoffen weg te werken, om ze onschadelijk te maken. De natuurgeneeskunde zal die reactie van het lichaam altijd ondersteunen. De reguliere ‘geneeskunde’ geeft dan antibiotica (dat letterlijk ‘tegen leven’ betekent). Deze antibiotica onderdrukken echter de natuurlijke weerstand van het lichaam en is dus eerder belastend dan helpend. Daardoor worden de gezonde, acute reacties geblokkeerd, gaan de ziekteveroorzakers als het ware ‘ondergronds’ en ontstaan er chronische ziekten.

Klassieke verschijnselen van ontstekingen zijn: dolor (pijn), tumor (zwelling), calor (hitte, door de koorts), rubor (roodheid), functiolesa (functieverlies) en fluor (etter, pus).
In de reactiefase vind je naast alle soorten ontstekingen ook eczeem en huiduitslag, pogingen dus van het lichaam om zich van afvalstoffen te ontdoen!

3. Depositie fase.
Lukt het niet om de afvalstoffen via de gewone uitscheiding en door middel van ontsteking (de versnelling) af te voeren, dan kiest het lichaam voor een andere oplossing. Het gaat de afvalstoffen ‘dumpen’, het gaat ze opslaan op plekken in het lichaam waar ze niet ‘in de weg liggen’. In bijvoorbeeld het bindweefsel, de spieren, pezen en gewrichten. Dit gebeurt om de vitale organen (hart, longen, nieren, hersenen enz) te beschermen. Deze fase wordt ook wel de stille fase genoemd omdat je er eigenlijk niets van lijkt te merken. Maar als je ook maar een beetje op je lichaam let, zijn er natuurlijk wel aanwijzingen zoals vochtophopingen, stijve spieren en gewrichten enz. Verder horen ook aandoeningen als gal- en nierstenen (een vorm van kalkafzetting), obstipatie, oedeem en levervlekken in deze fase thuis.

Tot dan toe speelt alles zich af in het vloeistofsysteem van het lichaam. Fase één tot en met drie behoren daarmee tot de humorale fase. Humor betekent ‘sap’(grappig he); in de humorale fase spelen de processen zich af dus nog af in de lichaamsvloeistoffen. Ziekten in deze fasen zijn acute ziekten. Acute ziekten hebben het vermogen en het doel het lichaam te genezen, door afvalstoffen op te ruimen en de doorstroming te bevorderen. Door de uitscheiding te stimuleren (veel drinken, stomen, plassen, zweten) ondersteun je deze processen.

Na fase drie komt de cellulaire fase, (zich afspelend binnen de cellen) dat wil zeggen dat de afvalstoffen de cel binnendringen en daar schade aanrichten, vaak blijvend. Daardoor kan weefsel ook kapot gaan.

Ziekte die daarbij hoort noemen we chronisch. Het lichaam komt in een vicieuze cirkel, in een neerwaartse spiraal. Meer afvalstoffen, minder doorstroming, daardoor blijven er meer afvalstoffen liggen die verder gaan rotten en dus zelfs gif vormen.

4. Impregnatie fase.
De gifstoffen dringen de cel binnen. De schade kan beperkt blijven tot een groepje cellen of een orgaan. De cellen kunnen nog herstellen. Tot deze fase behoren aandoeningen zoals migraine, maagzweer, leverbeschadigingen, astma, myoom, lymfeklierzwellingen.

5. Degeneratie fase.
De cellen zijn zo beschadigd (gedegenereerd) dat zij niet meer kunnen herstellen, er is sprake van blijvend functie verlies. Bijvoorbeeld: tuberculose, MS (multiple sclerosis), verlamming, levercirrose, wervel degeneratie, schrompelnieren en steriliteit.

6. Neoplasma fase.
Het regulerende mechanisme in de celkern is aangetast. Er ontstaat een wildgroei (neo-plasma) aan cellen die niet meer kunnen doen wat ze behoren te doen. Tumoren en gezwellen horen in deze fase. De vorming van gezwellen is de eindfase van een proces dat al langdurig gaande was.

Zoals bovenaan al stond: ‘De kwaliteit van het terrein bepaalt of het wel of niet ontvankelijk is’ . .  ,
Het terrein, als micro-kosmos; een ‘gebied’, een stuk land waar wel of niet goed voor is gezorgd.

Dat betekent dat niet alleen de hoeveelheid en de kwaliteit van de voeding belangrijk zijn (de aanlevering van eten EN drinken, met name water), maar ook of er genoeg gekauwd is zodat het voedsel goed verwerkt kan worden. Belangrijk daarbij is tevens of er voldoende rust is in het systeem om het hele metabolisme (stofwisseling) de tijd te geven om z’n werk te doen.

De darmen spelen daarin een cruciale rol. Wat de wortels zijn voor een plant, zijn de darmen voor de mens. Reiniging van de darm door gezonde voeding, het drinken van voldoende water en eventuele darmspoelingen, is vanuit dit standpunt dan ook een sleutel naar een effectieve uitscheiding van afvalstoffen.

Vaak is er een tijdelijke verergering van de klachten te zien, ook wel een genezingscrisis genoemd. De ziektebeelden, die vroeger onderdrukt zijn met antibiotica, hormoonzalf en dergelijke, komen weer terug. Dat komt door de therapeutische behandeling; de in het weefsel gedeponeerde afvalstoffen komen weer vrij; dat geeft de (tijdelijke) verheviging van (ook vaak oude) symptomen aan.
Wanneer de levenskracht van de mens sterker wordt, komen deze oude ziektebeelden of symptomen terug en kunnen dan alsnog doorgewerkt worden. Pas dan kan er sprake zijn van werkelijk herstel.

Dat betekent dat de weg van ziekte naar genezing van cellulair naar humoraal loopt; van binnen naar buiten en van boven naar beneden (in het lichaam).

 
contact